\documentstyle[12pt,dutch,a4wide]{article}
%\title{}
%\author{}
%\date{\today}
%\maketitle
%\tableofcontents

\begin{document}
\subsubsection*{29-3-1993 Michiel}
Zojuist beschreef ik in een idee enkele voorbeelden uit de dagelijkse praktijn
van verschijnselen die niet 1-2-3 te verklaren zijn (stroken papier,
potloodpuntjes en  plakband). Ik herinner mij er echter nog eentje. Dit is het
verschijnsel dat zich voordoet bij bepaalde plasticfolies. Je kunt deze
uittrekken tot een bepaald nivo, wat je ziet aankomen doordat je ziet dat het
plastic echt uiteengetrokken wordt, het ziet eruit als inelkaar grijpende
vingers. De uitrekking stopt als de vingertoppen bij elkaar komen.
Als men het folie helemaal heeft uitgerekt is het nog mogelijk om uit te rekken
in een andere richting, bijvoorbeeld loodrecht op de vorige. Daarna blijkt dat
in de oorspronkelijke richting weer wat vervorming zit. Dit gaat allemaal niet
te vaak want op een gegeven moment is het plastic wel kapot. De verklaring van
dit verschijnsel moet waarschijnlijk gevonden worden in de moleculaire
structuur van de plastics die dit verschijnel vertonen. Het gaat niet met elk
plastic-folie. Er zijn dan ook twee soorten te onderscheiden: Plastics waarmee
het wel gaat:vervormbare plastics en soorten waarbij het niet gaat (ik heb
hier bijvoorbeeld verpakking van een bepaald soort snoepgoed (kit-kat 5
verpakking) waarmee het absoluut niet gaat (niet waarneembaar of niet handmatig
te bereiken), ook met plakband gaat het niet, dit breekt) onvervormbare
plastics. De vervormbare plastics zullen waarschijnlijk uit lange ketens
bestaan die langs elkaar of opgerold zitten. Door er aan te trekken kan het
schuiven of afrollen. Bij onvervormbaren zitten er waarschijnlijk
tussenverbindingen tussen de ketens. Ik bedenk dit nu even snel en ik weet zo
gauw geen goede simpele methode om deze hypothese te toetsen men een
experiment. Wellicht komt dit nog eens.
\end{document}